[EXO] My Love My Bodyguard

posted on 10 Mar 2013 22:50 by bonusyuchun in EXO directory Fiction, Asian
Title : My Love My Bodyguard
Author : BonusYuchun
Couple : KrisYeol
Rating : NC-17
Category : Romantic
Talk : สวัสดีคุณผู้อ่านทุกท่านค่ะ โบนัสยูชอน คัมแบคอเกน!!!!!!  เนื่องจากในทวิตเตอร์  มีหลายท่านที่รีเควสฟิคคริสยอลมามากเหลือเกิน  ไอ้เราก็ยังไม่มีพลอตเจ๋งๆให้คริสยอล  เราก็เลยนึกถึงฟิคทงบังของเราเรื่องนึง  แต่งตั้งแต่เราอยู่ ม.5 (นานมาก)  เราว่าคาแรคเตอร์มันเหมาะกับคริสยอลดี  เราเลยเอาฟิคเรื่องนี้มารีไรท์ให้อ่านอีกครั้งในเวอร์ชั่นคริสยอล Cool หวังว่าผู้อ่านจะชอบกันนะคะ
*ไม่อนุญาตให้นำออกไปจากบลอคไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้น
**ถ้าไม่อยากเจอของแรง กรุณาอย่าละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาด้วยการคัดลอกหรือดัดแปลงฟิคชั่น
 
 
 
 
 
 
 

ณ คฤหาสน์ตระกูลปาร์คที่แสนจะมั่งคั่ง  ผู้เป็นเจ้าของกิจการนำเข้าน้ำมันที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลี  ส่งผลให้ตระกูลปาร์คมีคู่แข่งทางธุรกิจอยู่เป็นจำนวนมาก  แต่สิ่งที่ ปาร์ค ยูชอน เป็นห่วงที่สุดคือ  ปาร์ค ชานยอล  ลูกชายคนเดียวที่เขาแสนรัก  ด้วยใบหน้าที่แสนน่ารักของชานยอลที่โดดเด่นสะดุดตาผู้ที่ได้พบเห็น  ทำให้ชานยอลตกเป็นเป้าหมายของกลุ่มศัตรูของตระกูลปาร์ค  ทำให้ชานยอลต้องมีบอดี้การ์ดอยู่ข้างตัวตลอดเวลา  แล้วคนๆนั้น  ก็คือ  อู๋อี้ฟาน 

 


.

.

.

 

งานเลี้ยงประจำปีของมหาวิทยาลัย 

 

“คริส.....”

“ครับคุณหนู”

“นี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกเราว่าชานยอลเฉยๆ  ยังเรียกว่าเราคุณหนูอยู่ได้  คริสก็รู้นี่ว่าเราไม่ชอบ”

“ไม่ได้หรอกครับ  เดี๋ยวคุณท่านมาได้ยินผมเรียกชื่อคุณหนู  คุณท่านก็ดุผมแย่สิครับ”

“ไม่หรอกน่า  นี่คริส  นายเข้างานไปกับเรานะ”

“จะดีหรอครับ”

“ทำไมหล่ะ  น้า.....นายเป็นบอดี้การ์ดเรา  นายก็ต้องคุ้มครองเราสิ”

“เอางั้นก็ได้ครับ”

“แต่ว่านายห้ามบอกใครนะ  ว่านายเป็นบอดี้การ์ดเรา  เข้าใจ๊”  ร่างโปร่งพูดพร้อมกับทำท่าน่ารัก

“เข้าใจคร้าบ”                

 

ปาร์ค ชานยอล  คุณหนูแสนสวยที่ผมแอบหลงรักมานาน  ผมเป็นบอดี้การ์ดให้ชานยอลตั้งแต่เขาอยู่ปี1  คุณหนูของผมเป็นนักศึกษาแพทย์  ตอนนี้คุณหนูของผมก็อยู่ปี 2 แล้ว  2 ปีที่ผมได้อยู่ใกล้ชิดกับชานยอล  คนที่ผมรักมาตลอด  แต่คนอย่างผมก็แค่บอดี้การ์ดคนหนึ่ง  มีหน้าที่คอยปกป้องคุ้มครองความปลอดภัยของชานยอล  และผมก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครองหัวใจคุณหนูของผม  ---เพราะเรา 2 คนต่างกันเกินไป---

 

อู๋อี้ฟาน หรือ คริส  บอดี้การ์ดสุดหล่อของผม  เขาคอยดูแลปกป้องผมมา 2 ปีแล้ว  ไม่เคยเลยสักครั้งที่คริสจะทำงานพลาด  เขาเป็นคนดีมากๆเลย  เขาคือคนที่สามารถปกป้องผมได้  ดูแลผมได้  ยอมสละชีวิตเพื่อผมได้  แต่เขา  ---เคยรักผมบ้างไหม---  ผมเองก็เอาแต่รักเขาข้างเดียว  เพียงแค่เขาคอยปกป้องผม  เพียงแค่เราได้ใกล้ชิดกันทุกวัน  มันก็ทำให้หัวใจของผมนั้นหวั่นไหว  จนในที่สุด...ผมก็รักเขาจนได้

 

ร่างโปร่งที่สวมเสื้อเชิ้ตตัวบางสีขาว  แหวกคอกว้างจนเผยให้เห็นแผ่นอกเนียนนุ่มและบอบบาง  กับกางเกงยีนส์สีซีดเอวต่ำเข้ารูป  ราวกับคนตรงหน้าเป็นเจ้าหญิงแสนซน  ใบหน้าขาวใสที่อยู่ตรงหน้านั้น  ร่างกายบอบบางน่าทะนุถนอมนั่น  ทำให้คนตรงหน้ากลายเป็นเจ้าหญิงผู้ทรงเสน่ห์ในสายตาของทุกคนไปโดยปริยาย

 

ร่างโปร่งเดินจูงมือร่างสูงเข้ามาในงาน  ท่ามกลางสายตาของชาย-หญิงหลายๆคนว่า.....ชายหนุ่มรูปหล่อที่ชานยอลพาเดินเข้ามาในงานด้วยนั้น  ---คือใคร---

 

“---ชานยอล”

“อ้าว.....ซอลลี่  มีอะไรหรอ”

“ผู้ชายคนเนี้ย  ใครหรอ”  ซอลลี่พูดพร้อมส่งสายตาหวานเยิ้มไปให้คริส

“อ๋อ......เนี่ยหรอ  เขาชื่อว่า คริส เป็นแฟนเราเอง”  ชานยอลพูดพร้อมกับควงแขนคริสอย่างหึงหวง

“แฟนหรอ!!!”  ซอลลี่ตะโกนออกมาอย่างตกใจ

“ทำไมหรอ?”

“ม.....ไม่มีอะไร  มีแฟนกันนี่ไม่มีบอกเพื่อนฝูงเลยนะ  ไปหามาจากไหนเนี่ย  หล่อชะมัด!!!”

“เอาน่า  อย่างซอลลี่ก็หาหล่อๆได้ไม่ยากหรอก”

 

และเมื่อชานยอลและคริสได้เข้างานมาสักพัก  ก็มีเพื่อนๆของชานยอลเข้ามาพูดคุยกันอีกหลายคน  โดยทุกคนต่างตั้งคำถามถึงบอดี้การ์ดรูปหล่อที่ชานยอลควงออกงาน  เพราะไม่มีเพื่อนๆคนไหนที่เคยเห็นคริสมาก่อน  จนกระทั่งชานยอลเดินควงคริสไปมาทั้งงานจนเมื่อย  คุณหนูแสนซนก็จูงมือบอดี้การ์ดสุดหล่อออกมานอกงานตรงระเบียงที่ยื่นออกมาภายนอกอาคาร

 

“โอย.....เราเมื่อยจังเลยอ่ะคริส”

“คุณหนูครับ  ผมว่าเรารีบเข้างานกันก่อนดีกว่า”

“ท.....ทำไมล่ะ”

“เพราะว่า.....”

 

---ปัง!!!---  ทันที่เสียงปืนดังขึ้นมา  คริสก็รีบดึงชานยอลเข้ามาในอ้อมกอด  แล้วพาชานยอลวิ่งกลับเข้าไปในงานทันที

 

“คริส.....เรากลัว”

“ไม่เป็นไรนะครับ  ผมอยู่นี่แล้ว”

 

ชานยอลซุกหน้าลงกับแผงอกแกร่งของคริสด้วยความกลัว  ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ตรงกลางฟลอร์เต้นรำ  ทำเนียนเต้นรำไปกับคนอื่น  เพื่อไม่ให้นักฆ่าที่กำลังตามล่าพวกเขานั้นสงสัย

 

“คุณหนูครับ  ผมว่าเรารีบกลับกันดีกว่า”

“อื้ม.....”

 

คริสจูงมือชานยอลออกจากงาน  โดยที่คริสนั้นโอบไหล่ของชานยอลเข้ามาในอ้อมกอด  ใบหน้าขาวใสซุกอยู่ที่อกแกร่ง   เพื่อไม่ให้อีกศัตรูรู้เข้า  แต่เมื่อถึงประตูหน้างาน.....

 

“อยู่นั่นไง!!!”  ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกนขึ้นหลังจากคริสพาคุณหนูเดินออกมาได้ไม่ไกล

“คุณหนู  วิ่ง!!!”  คริสตะโกนพร้อมกับกุมมือเล็กของชานยอลวิ่งออกไป  มืออีกข้างดึงปืนพกออกมาจากเสื้อด้านใน  แล้วใช้มันยิงตอบโต้ฝั่งตรงข้าม

 

---ปัง!!!--- 

 

เสียงปืนดังไล่หลังขึ้นมา  คริสจึงพาชานยอลไปแอบอยู่หลังตึก  ก่อนที่ร่างสูงจะหันไปยิงคู่ต่อสู้อย่างแม่นยำ  การต่อสู้ยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ  จนกระทั่ง

 

“อั่ก!!!”  คริสถูกยิงที่หัวไหล่  เลือดอุ่นๆที่ไหลรินลงมาช้าๆ  สร้างความตกใจให้กับชานยอลได้ไม่น้อย

“ค.....คริส”

“อึก.....คุณหนู  หนีไป…..”

“ไม่เอา.....ฮือ....เราจะไม่ทิ้งคริสไปไหน  ไม่เอา”  คุณหนูคนสวยเริ่มร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว

 

---ปัง!!!---  คริสใช้มือข้างที่ไม่บาดเจ็บยิงคู่ต่อสู้  ก่อนจะหันมาพูดกับชานยอลอีกครั้งหนึ่ง

 

“หนีไปสิครับคุณหนู!!!”

“ม.....ไม่เอา  จะไปก็ต้องไปด้วยกัน”

“---ก็ได้”

 

ร่างสูงพูดก่อนที่จะพาคุณหนูของเขาหนีอีกครั้ง  ซึ่งในขณะที่คริสกำลังจะจูงมือชานยอลนั้น  เขาก็ต้องเอามือกุมไหล่ของตนไว้แน่นเพื่อห้ามโลหิตอุ่นๆที่กำลังไหลออกมาไม่หยุด

 

“คริส.....”

“ผมไม่เป็นไร”  คริสพูดพร้อมยิ้มบางๆให้ชานยอล

“ไม่เป็นไรได้ไง  เดี๋ยวเราหาที่พักกันก่อนดีกว่า  แล้วเดี๋ยวเราจะทำแผลให้”

 

ชานยอลจัดการห้ามเลือดให้คริส  ก่อนที่ชานยอลจะพยุงร่างสูงมาเรื่อยๆ  ก่อนที่สายฝนจะตกกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า  ทำให้คุณหนูคนสวยต้องรีบหาที่หลบฝนโดยเร็ว  จนกระทั่งพวกเขาได้พบกับโรงแรมเล็กๆแห่งหนึ่ง

 

“ขอโทษนะฮะ  มีห้องว่างไหมฮะ”

“ม.....มีคะ”  พนักงานต้อนรับพูดด้วยความตกใจเมื่อได้เห็นบอดี้การ์ดร่างสูงที่กำลังเลือดไหลไม่หยุด

“ขอห้องนึงครับ  แล้วก็ขอเครื่องมือปฐมพยาบาลด้วยนะฮะ”      

 

 

ภายในห้องที่ชานยอลขอเช่านั่น  เป็นแค่เพียงห้องเล็กๆห้องหนึ่งซึ่งภายในห้องไม่ได้มีอะไรมากมาย  นอกจากทีวี ตู้เย็น  แล้วก็ผ้าปูนอนที่พับไว้อยู่ริมห้อง

 

ชานยอลพยุงคริสให้นั่งอยู่กับพื้น  ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มซีดเซียวเพราะเสียเลือดไปเยอะ  ทำให้ชานยอลรีบปูที่นอนด้วยความรวดเร็ว  แล้วพาบอดี้การ์ดของตนมานอน

 

“หนาว.....”

“รอเดี๋ยวนะคริส  เดี๋ยวเราเช็ดตัวให้นะ”

 

ชานยอลปลดกระดุมเสื้อของร่างสูงออก  ฝ่ามือบางบิดน้ำออกจากผ้าสะอาดสีขาวในอ่างน้ำ  ค่อยๆเช็ดตัวไล้บนแผ่นอกของร่างสูง  ทำเอาชานยอลใจสั่นอยู่ไม่น้อย  ---คริสเซ็กซี่ชะมัดเลย---

 

ชานยอลค่อยๆทำความสะอาดแผลให้คริสอย่างแผ่วเบา  ก่อนที่ร่างโปร่งจะเอาแหนบมาชุบแอลกอฮอลล์ฆ่าเชื้อโรค  เพื่อที่จะดึงกระสุนออกจากร่างของคริส

 

“เจ็บหน่อยนะ”

“อ๊าก!!!”  คริสครางออกมาอย่างเจ็บปวด  เมื่อชานยอลเริ่มดึงกระสุนออกจากไหล่ของเขา

“ออกแล้ว”  ชานยอลดึงกระสุนที่ได้มาใส่ถาดเอาไว้  ก่อนจะทำความสะอาดแผลให้คริสอีกรอบ

“เดี๋ยวเราจะเย็บแผลให้นะ”

 

ชานยอลฆ่าเชื้อโรคเข็มที่จะใช้เย็บแผลของคริสด้วยแอลกอฮอลล์จนสะอาด  แล้วดึงผมของตัวเองออกมาเส้นหนึ่งร้อยเข้ากับเข็ม  ใช้มันเย็บแผลให้กับคริสอย่างคล่องแคล่ว  โดยมีคริสที่นอนนิ่งให้ชานยอลรักษาบาดแผล

 

“เสร็จแล้ว  คริสเป็นไงบ้าง”

“เจ็บนิดหน่อยครับ”

“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ  คริสนี่เก่งจัง  ตอนเย็บนี่ไม่ร้องซักแอะ  แต่ตอนดึงกระสุนนี่ร้องซะลั่นเลย”

“ไอ้เรื่องเย็บแผลน่ะ  ผมโดนเย็บสดๆมาหลายรอยแล้วล่ะ  แต่ไอ้ดึงกระสุนนี่แหละพึ่งโดนสดๆก็วันนี้”

“แหะๆๆ  คริสหน้าซีดจัง  สงสัยจะเสียเลือดมาก  ดื่มน้ำหน่อยนะ”  ชานยอลพูดพร้อมกับเอาน้ำมาป้อนให้กับบอดี้การ์ดของตน

“ขอบคุณครับ  คุณหนู”

“นี่!!!  บอกให้เรียกเราว่าไง”

“ผมทำไม่ได้หรอกครับ”

“คริสอ่ะ!!!”

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ”

“งื้อ.....ขอบคุณนะคริส  ที่ช่วยชีวิตเราไว้อีกครั้ง”

“ก็มันเป็นหน้าที่ของผมนีครับ”  คริสยิ้มบางๆให้ชานยอล  ก่อนที่จะผล็อยหลับไป

 

เมื่อชานยอลเห็นคริสหลับไปแล้ว  ร่างโปร่งจึงถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก  แล้วนำเสื้อคลุมอาบน้ำมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตนไว้  ก่อนที่จะนำเสื้อผ้าของตนและร่างสูงไปผึ่งเอาไว้ที่ระเบียงด้านนอก

 

.

.

.

 

ตกดึก  คริสเริ่มกระสับกระส่ายตัวไปมา  เหงื่อออกตามรูขุมขนมากจนสังเกตได้  ทำให้ชานยอลที่นั่งเฝ้าคริสอยู่ข้างๆมองเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้น  ร่างโปร่งจึงเข้ามาดูอาการของร่างสูงด้วยความเป็นห่วง

 

“คริส.....มีอะไรหรอ”

“ผมหนาว”

 

ฝ่ามือบางแนบแก้มของร่างสูงอย่างแผ่วเบา  ค่อยๆวัดอุณหภูมิที่ตัวของคริส 

 

“ตัวคริสร้อนจี๋เลย”

 

เมื่อเป็นดังนั้น  ชานยอลจึงคอยเช็ดตัวให้คริสอยู่เนืองๆเพื่อให้อุณหภูมิร่างกายนั้นลดลง  แต่อาการของคริสกลับไม่ดีขึ้นเลย  เราเป็นนักศึกษาแพทย์นะชานยอล  เราต้องช่วยคริสได้สิ  แต่เดี๋ยว.....คุณเคยได้ยินคำๆนี้ไหม  ---หนาวเนื้อ  ก็ต้องห่มเนื้อ---

 

เมื่อชานยอลคิดได้ดังนั้น  ร่างโปร่งก็มองหน้าคริสแล้วยิ้มให้บางๆ  สร้างความประหลาดใจให้กับบอดี้การ์ดรูปหล่อได้ไม่น้อย  มือบางค่อยๆดึงเชือกผูกเอวให้หลุดออกช้าๆ  ทำให้ดวงตาของคริสนั้นเบิกกว้างด้วยความตกใจ

 

“ค.....คุณหนู”

“---ชู่ว”

 

ชานยอลกดนิ้วลงไปบนริมฝีปากของคริส  ก่อนที่มือบางจะค่อยๆเลื่อนชุดคลุมอาบน้ำออก  ทำให้ร่างขาวเนียนของชานยอลนั้นเปลือยเปล่า  คริสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก  เมื่อคุณหนูของเขา.....ช่างสวยเกินจะบรรยายจริงๆ

 

ชานยอลค่อยๆเคลื่อนกายเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับคริส  ก่อนที่จะดึงคริสเข้ามาซุกที่แผ่นอกบาง  พร้อมกับกอดร่างสูงแน่น

 

“ค.....คุณหนูครับ”

“หายหนาวรึยัง”

“ไม่หนาวแล้วครับ”

“โกหกไม่แนบเนียนเลยนะ  เรารู้นะว่านายกำลังโกหกเรา  รู้มั้ยถ้าคริสเป็นอะไรไปเราจะทำยังไง  ใครจะคอยปกป้องเราล่ะ  คริสเคยคิดบ้างมั้ย”

“คุณหนูครับ”

“เราจะกอดนายเอาไว้ทั้งคืน  ห้ามหนีไปไหนด้วย”

 

ว่าแล้วชานยอลก็กอดคริสแน่นกว่าเดิม  เหมือนกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไป  อยากจะกอดคริสแบบนี้ไปนานๆจังเลย

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

 

คริสยังคงนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของชานยอล  ดวงตากลมโตค่อยๆลืมขึ้นมาช้าๆ  และพบว่าคริสยังคงนอนหลับอยู่บนแผ่นอกบางของเขา  ใบหน้าที่เคยซีดเซียวดูมีน้ำมีนวลมากขึ้น  ร่างกายก็เริ่มปรับอุณหภูมิเข้าสู่ภาวะปกติ  ชานยอลยิ้มบางๆ  ก่อนจะค่อยๆยกศีรษะของคริสขึ้น  แล้วรีบใส่เสื้อผ้าของตนอย่างรวดเร็ว 

 

“อืม......”  คริสค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ  ค่อยๆยันกายขึ้นมาแล้วมองไปรอบห้อง  ---คุณหนูของเขาไม่อยู่ซะแล้ว---

 

---แอ้ด---

 

“ตื่นแล้วหรอคริส”

“คุณหนู…..”

“เราเอาข้าวต้มมาให้  เดี๋ยวเราป้อนให้นะ”  ชานยอลยกชามข้าวต้มมาไว้ข้างบอดี้การ์ดของตน  ก่อนที่จะป้อนข้าวต้มให้คริสจนหมด 

 

หลังจากที่บอดี้การ์ดคนเก่งทานมื้อเช้าของตนจนหมด  คริสก็รีบแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวพาชานยอลกลับบ้านโดยทันที  การอยู่ที่นี่นานเกินไป  อาจทำให้ศัตรูนั้นตามหาตัวพวกเขาเจอก็เป็นได้

 

.

.

.

 

คฤหาสน์ตระกูลปาร์ค

 

“อู๋อี้ฟาน”  นายใหญ่ตระกูลปาร์คเรียกตัวคริสทันทีที่ร่างสูงนั้นพาลูกชายของเจ้าของบ้านมาส่ง

“ครับนายท่าน”

“ตามไปพบฉันบนห้อง”

“---คริส”  ชานยอลกอดแขนของคริสแน่นด้วยความเป็นห่วง

“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ  คุณหนูไม่ต้องห่วงผมนะครับ”  ว่าแล้วคริสก็เดินขึ้นไปบนบ้านของชานยอล  เพื่อพูดคุยกับนายใหญ่ตระกูลปาร์คตามลำพัง

 

ชานยอลรู้สึกกระวนกระวายเป็นอย่างมาก  เมื่อคริสถูกพ่อของเขาเรียกตัวขึ้นไปหลายชั่วโมงแล้ว  ป่านนี้ยังไม่ลงมาอีก  คริสจะเป็นอะไรรึเปล่านะ  และเมื่อร่างสูงเดินออกมาจากห้องทำงานของพ่อชานยอล  ชานยอลก็รีบวิ่งมาหาคริสด้วยความเป็นห่วง

 

“คริส  คุณพ่อว่ายังไงบ้าง”

“ผมขอโทษนะครับคุณหนู  ตอนนี้ผมคงอยู่ดูแลปกป้องคุณหนูไม่ได้อีกแล้ว”

“ทำไมล่ะคริส  เกิดอะไรขึ้นหรอ”  ชานยอลพูดด