[SHINee] The little thing call 'Key' {Preview}

posted on 21 Jun 2012 18:15 by bonusyuchun in SHINee directory Fiction, Asian
Title : The little thing call 'Key'
Author : BonusYuchun
Couple : MinKey
Rating : PG-15
Category : Romance/Comedy
Notes : ฟิคเรื่องนี้ เป็นฟิคตอนพิเศษที่เราลงเอาไว้ในเล่ม Blue&Pink และฟิคเรื่องนี้ ก็กลายเป็นที่มาของฟิคเรื่อง "ตุ้ดอุทัยทิพย์" และ "รักตุ้ดเข้าแล้ว" ในเวลาต่อมาคะ
*ขอสงวนสิทธิ์ผู้ซื้อ ด้วยการลงฟิคเพียงบางส่วนเท่านั้น
**ห้ามนำออกนอกบลอค ไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้น
***ถ้าไม่อยากเจอของแรง กรุณาอย่าละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาด้วยการคัดลอกหรือดัดแปลงฟิคชั่น
 
 
 
 

---ตึง!!!---

 

 

ประตูบ้านของครอบครัวคนชั้นกลางในกรุงโซลถูกเปิดออกอย่างแรง  พร้อมกับการปรากฏตัวของลูกชายคนโตของบ้าน ---ชเว มินโฮ---

 

 

“กลับมาแล้วครับ” 

 

 

มินโฮพูดด้วยความรีบร้อน  ก่อนที่ขายาวๆของเจ้าตัวนั้นจะวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นบนของบ้านด้วยท่าทางที่ดูรีบร้อน

 

 

“เดี๋ยวก่อนสิมินโฮ!!!  ทำไมถึงต้องประตูบ้านดังขนาดนั้นด้วยละห๊า!!!” 

 

 

ผู้เป็นแม่ตะโกนตามหลังลูกชายคนโตของตนด้วยความฮาร์ดคอร์  ก่อนที่จะส่ายหน้าด้วยความเอือมระอากับลูกชายหัวรั้นของตน  แล้วหล่อนก็หันกลับไปเตรียมมื้อเย็นวันนี้ในห้องครัวต่อ  ---ไว้ลงมาอีกทีตอนมื้อเย็นเมื่อไหร่ละน่าดู!!!---

 

 

.

.

.

 

 

---ตุ่บ--- 

 

 

มินโฮเข้ามาในห้องนอนของตน  ทิ้งกระเป๋าลงตรงข้างโต๊ะหนังสือที่มีทั้งแลบท็อป แผ่นเกมส์ หนังสือฟุตบอล  และอื่นๆอีกมากมายที่ถูกวางเอาไว้อย่างระเกะระกะ  ก่อนที่ร่างสูงจะล้วงมือของตนเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

 

 

“นี่มันตัวอะไรว่ะเนี่ย”

 

 

ร่างสูงพูดกับสิ่งที่ตนล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกง  ---สิ่งมีชีวิตเล็กๆ---  ที่มีรูปลักษณ์ภายนอกเหมือนมนุษย์ทุกอย่าง  ผิดก็แต่ความสูงเพียงแค่นิ้วชี้ของมินโฮเท่านั้น  และที่ยิ่งไปกว่านั้น.....เจ้าตัวเล็กนี่ก็มีหน้าตาที่สะสวยอย่าบอกใคร!!!

 

 

 

 

//flash back//

 

 

เวลาหลังเลิกเรียนที่ร้านเกมส์ขนาดใหญ่ใกล้โรงเรียนรัฐที่มีชื่อเสียงที่สุดในกรุงโซล  คราคล่ำไปด้วยเด็กผู้ชายวัยรุ่นจากโรงเรียนดังกล่าว  ที่ต่างคนต่างก็มานั่งประจำตู้เกมส์ที่ตนเองนั้นโปรดปราน  รวมไปถึง.....

 

 

“เร็วๆดิว่ะไอ้จง  เดี๋ยวตู้วินนิ่งกูเต็มนะสาด!!!!!”

“ใครจะไปรู้ว่ะว่าจะโดนเรียกไปตักเตือนเรื่องบุหรี่ตอนหลังเลิกเรียนว่ะสาด!!!!!”

 

 

เด็กหนุ่มวัยเจริญพันธุ์ทั้งสองเถียงกันไปเถียงกันมา  ก่อนที่ทั้งคู่จะเปิดประตูร้านเกมส์เข้าไป  แล้วปรากฏว่า.....

 

 

“ไอเชี่ย!!!  วินนิ่งกู.....” 

 

 

คนตัวสูงคร่ำครวญออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าตู้เกมส์วินนิ่งสุดที่รักมันเต็มไปหมดแล้ว!!!

 

 

“มึงก็ไปเล่นเกมส์อื่นแทนดิว่ะ  ในร้านก็มีให้เลือกตั้งเยอะแยะ”

“ไม่มีอะไรสนุกเท่าวินนิ่งแล้วสาด!!!  อ้าก.....เพราะมึงคนเดียว!!!”

“อ้าว.....ไหงมาโทษกูว่ะไอ้มินโฮ”

“ก็ถ้ามึงไม่โดนฝ่ายปกครองเรียกนะ  กูคงจะ.....อ้าก!!!  หงุดหงิดว้อย!!!”

 

 

มินโฮโวยวายเสียงดังจนเริ่มเป็นที่สนใจของคนภายในร้านเกมส์  แต่ก็เพียงแค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้นทุกคนต่างก็หันไปตั้งใจเล่นเกมส์ตรงหน้าตนต่อ  ทำให้จงฮยอนอดที่จะเอือมกับอาการบ้าวินนิ่งของเพื่อนรักอย่างเสียไม่ได้

 

 

“โวยวายแล้วมึงได้เล่นวินนิ่งมั้ยครับ  มึงก็ไปเล่นเกมส์อื่นรอก่อนดิ  กรุณาใช้สมองอันน้อยนิดหน่อยนะครับไอ้คุณชเว”

“ก็ได้ว่ะ!!!  แล้วมึงดูสิครับไอ้คุณคิม  เกมส์ที่ว่างมันคือเกมส์อะไร  เกมส์คีบตุ๊กตาเนี่ยนะสาด!!!!!”

“คีบตุ๊กตาแล้วไงว่ะ  หน่อมแน้มหรอครับไอ้คุณชเว”

“ไอ้จง!!!”

“ที่จะไม่เล่นคีบตุ๊กตาเนี่ย  เพราะมึงเล่นไม่เป็นใช่มะ”  จงฮยอนพูดยียวนกวนประสาท

“ไม่ใช่ว้อย!!!  กะอีแค่คีบตุ๊กตา  ทำไมกูจะทำไม่ได้!!!”

 

 

เพราะความชอบเอาชนะของมินโฮ  ทำให้ร่างสูงเดินตึงๆไปที่ตู้เกมส์คีบตุ๊กตาแสนธรรมดาทันที  มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตน  หยิบเหรียญ 500 วอนขึ้นมาแล้วหยอดเหรียญลงไปในตู้เกมส์โดยทันที

 

 

เสียงดนตรีของตู้เกมส์ดังขึ้น  ตุ๊กตาหลากหลายรูปแบบภายในตู้นั้นถูกหมุนถูกดันขึ้นมา ก่อนที่มินโฮจะบังคับตัวคีบออกไปข้างหน้า  ร่างสูงไม่ได้สนใจตุ๊กตาตัวไหนเป็นพิเศษ  โตจนอายุ 18 ขนาดนี้แล้ว  แถมเขายังเป็นผู้ชายอีกต่างหาก  จะมาเล่นเกมส์เอาตุ๊กตาแบบนี้เขาไม่มีวันทำแน่ๆถ้าไอ้เพื่อนตัวแสบไม่พูดจายั่วโมโหเขา  มินโฮจึงเลือกตุ๊กตาที่สามารถคีบได้ง่ายที่สุด  เพื่อเป็นการลบคำปรามาสของเพื่อนสนิท

 

 

มินโฮกดปุ่มดึงตัวคีบกลับมา  แต่ว่ามันกลับไม่สามารถจับหัวตุ๊กตาได้อย่างที่มินโฮตั้งใจ  เว้นแต่....ตรงส่วนปลายของตัวคีบนั้นจับเสื้อของตุ๊กตาตัวเล็กๆตัวหนึ่งเอาไว้ได้  ขนาดของมันเล็กมากจนมินโฮไม่ทันสังเกตเห็นมันอยู่ท่ามกลางตุ๊กตาเหล่านั้น  ---จะเรียกว่าโชคดีได้รึเปล่า---  และทันทีที่ตัวคีบนั้นปล่อยตุ๊กตาลงมาตรงช่องรับ

 

 

“ตัวเล็กจังแฮะ”

 

 

มินโฮพูดพร้อมกับล้วงมือเข้าไปหยิบตัวตุ๊กตาออกมา  และทันทีที่ร่างสูงได้เห็นตุ๊กตาในมือของตนแบบชัดๆ

 

 

“---เฮ้ย!!!!!”

 

 

ร่างสูงร้องออกมาด้วยความตกใจ  เมื่อเจ้าตุ๊กตาในมือของเขามันกำลังกระพริบตาและทำหน้าบึ้งใส่เขา  ---นี่มันตัวเชี่ยอะไรว่ะเนี่ย!!!---

 

 

“ก็เล่นเป็นนี่หว่า  แถมคีบตัวเล็กได้ซะด้วย” 

 

 

จงฮยอนพูดขึ้นในขณะที่กำลังเดินไปหามินโฮ  หลังจากที่ตนได้เห็นว่าเพื่อนสนิทนั้นสามารถคีบตุ๊กตาขึ้นมาได้

 

 

“ด.....เดี๋ยวกูกลับก่อนนะไอจง”  มินโฮพูดพร้อมกับใส่เจ้าตัวลงไปในกระเป๋ากางเกง

“อ้าว.....ไมว่ะไอ้มินโฮ  ไม่เล่นแล้วรึไงวินนิ่งอ่ะ”

“คือกูลืมไปว่า  กูยังทำการบ้านไม่เสร็จ”

“น้ำหน้าอย่างมึงเนี่ยนะจะทำการบ้าน”

“ไมว่ะ  กูก็อยากให้พ่อแม่กูภูมิใจบ้างอะไรบ้าง”

“เออๆๆ  เรื่องของมึงแล้วกัน  เดี๋ยวกูจะอยู่เล่นเกมส์ต่อ  เจอกันพรุ่งนี้”

“---อืม”

 

 

มินโฮบอกลาเพื่อนสนิท  ก่อนที่ร่างสูงจะรีบเดินออกไปจากร้านเกมส์โดยทันที

 

 

 

 

//flash come//

 

 

“พูดได้รึเปล่า” 

 

 

มินโฮพูดกับสิ่งมีชีวิตบนมือของตน  และคำตอบที่ได้กลับมาก็คือเจ้าตัวเล็กนั่นส่ายหัวปฏิเสธเขา

 

 

“โถ่.....แล้วฉันจะรู้มั้ยเนี่ยว่านายเป็นตัวอะไรห้ะ!!!”

 

 

ร่างสูงพูดกับเจ้าตัวเล็กในมือ  พร้อมกับปลายนิ้วหนาที่จิ้มลงไปตรงแก้มนุ่มๆของมัน  จนใบหน้าเล็กๆนั้นเบี้ยวไปตามแรงกดของมินโฮ

 

 

“---งั่ม!!!”

“โอ้ย!!!  นี่นายจะกัดนิ้วฉันทำไมเนี่ย!!!”

 

 

มินโฮพูดกับเจ้าตัวเล็กที่ตนพึ่งได้มาจากร้านเกมส์  ก่อนที่ร่างสูงจะจับขาของมันขึ้นมา  ทำให้เจ้าตัวเล็กนั้นถูกจับห้อยหัวอยู่กลางอากาศ  ---เหมือนเจ้าตัวเล็กกำลังไม่พอใจเขาอยู่นะ---

 

 

“ฉันจะเรียกนายว่าอะไรดีนะ  อืม.....ชอบคำว่า คีย์ รึเปล่า”

 

 

ร่างสูงพูดพร้อมกับวางเจ้าตัวเล็กลงบนโต๊ะหนังสือของตน  ท้าวคางมองเจ้าตัวเล็กหน้าสวยที่กำลังจ้องตนเองตาแป๋ว

 

 

“คำว่า คีย์ ที่เขียนแบบนี้น่ะ  ชอบรึเปล่า”

 

 

มินโฮพูดพร้อมเขียนคำว่า คีย์ ลงบนกระดาษ  ก่อนที่จะชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาให้เจ้าตัวเล็กดู

 

 

“ค.....คิ”

“ใช่  ชื่อของนายไง  คีย์”

“---คิ”

 

 

เจ้าตัวเล็กที่พยายามออกเสียงเป็นชื่อแทนตัวเอง  ก่อนที่มือเล็กๆนั่นจะปรบมือด้วยความชอบใจ  ไหนจะรอยยิ้มสวยๆที่คลี่ยิ้มออกมาอีก  ---น่ารักน่าเอ็นดูสุดตรีน!!!---

 

 

“นายชื่อ คีย์”  มินโฮพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เจ้าตัวเล็ก 

“ส่วนฉันชื่อ มินโฮ”  ร่างสูงพูดแล้วก็ชี้นิ้วมาที่ตัวเอง 

“ไหนลองเรียกชื่อฉันดูหน่อยสิ”

 

 

มินโฮพูดพร้อมกับจ้องมองเจ้าคีย์น้อยอย่างใจจดใจจ่อ  เตรียมตัวตั้งใจฟังเจ้าคีย์น้อยเปล่งเสียงเรียกชื่อของเขา

 

 

“ม.....มิโน”

 

 

เหมือนกับภูเขาไฟกำลังระเบิดอยู่ในหน้าอกของมินโฮ  ตั้งแต่เกิดมา 18 ปีเต็ม  เสียงเล็กๆของเจ้าคีย์น้อยทำให้เขาใจเต้นแรงมากที่สุด  แถมยังทำให้เจ้าน้องชายของเขานั้นตั้งชันกับพื้นโลกอีกต่างหาก  ---ช่างเป็นเสียงเล็กๆที่มีอานุภาพร้ายแรงเสียจริง!!!---

 

 

“นายนี่มันน่ารักที่สุด!!!”

 

 

มินโฮพูดพร้อมกับจับคีย์ขึ้นมาวางไว้บนฝ่ามือของตน  ก่อนที่จะหอมแก้มคีย์ให้ชุ่มปอด  แต่สำหรับคีย์น้อยนั้น  มันเหมือนมินโฮกำลังดูดแก้มเล็กๆนั่นให้แดงช้ำเสียมากกว่า  ซึ่งฝ่ามือเล็กๆนั่นก็พยายามที่จะดันหน้าใหญ่ๆของมินโฮออกไป  แม้ว่ามันจะเป็นการกระทำที่ไร้ผลก็ตาม

 

 

“นายรอนี่แป้ปนึงนะ  เดี๋ยวฉันมา”

 

 

ร่างสูงพูดก่อนที่จะวางคีย์น้อยลงบนโต๊ะ  โดยที่เจ้าตัวเล็กนั้นกำลังลูบแก้มของตัวเองที่พึ่งถูกมินโฮหอมแรงไปหน่อยป้อยๆ  ในขณะที่ร่างสูงนั้นเดินยิ้มร่าออกไปจากห้องอย่างมีความสุข  ถ้าคนในบ้านได้มาเห็นมินโฮในสภาพนี้ละก็  คงต้องน